Sloka 2.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम्
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥
న హి ప్రపశ్యామి మమాపనుద్యా
ద్యచ్ఛోకముచ్ఛోషణమిన్ద్రియాణామ్ ।
అవాప్య భూమావసపత్నమృద్ధమ్
రాజ్యం సురాణామపి చాధిపత్యమ్ ॥
na hi prapaśyāmi mamāpanudyā
dyacchokamucchoṣaṇamindriyāṇām |
avāpya bhūmāvasapatnamṛddham
rājyaṃ surāṇāmapi cādhipatyam ||
భూమిపై ఎదురులేని సంపన్న రాజ్యం గానీ, దేవతలపై ఆధిపత్యం గానీ లభించినా నా ఇంద్రియాలను ఎండిపోయేలా చేస్తున్న ఈ శోకాన్ని తొలగించేది ఏదీ నాకు కనిపించడం లేదు.
I see nothing that can remove this grief that is drying up my senses — not even an unrivalled, prosperous kingdom on earth, or lordship over the gods.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.