Sloka 2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्िचतं ब्रूहि तन्मे
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥
కార్పణ్యదోషోపహతస్వభావః
పృచ్ఛామి త్వాం ధర్మసంమూఢచేతాః ।
యచ్ఛ్రేయః స్యాన్నిశ్ిచతం బ్రూహి తన్మే
శిష్యస్తేఽహం శాధి మాం త్వాం ప్రపన్నమ్ ॥
kārpaṇyadoṣopahatasvabhāvaḥ
pṛcchāmi tvāṃ dharmasaṃmūḍhacetāḥ |
yacchreyaḥ syānniścataṃ brūhi tanme
śiṣyaste’haṃ śādhi māṃ tvāṃ prapannam ||
దైన్యం నా స్వభావాన్ని కప్పివేసింది, ధర్మం విషయంలో నా మనసు గందరగోళంలో ఉంది. నాకు ఏది నిశ్చయంగా శ్రేయస్సో చెప్పు. నేను నీ శిష్యుడిని, నిన్ను శరణు పొందాను — నాకు ఉపదేశించు.
My nature is overcome by weakness and my mind is confused about my duty. I ask you: tell me clearly what is truly good for me. I am your disciple; I have taken refuge in you — please guide me.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.