Sloka 2.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥
మాత్రాస్పర్శాస్తు కౌన్తేయ శీతోష్ణసుఖదుఃఖదాః ।
ఆగమాపాయినోఽనిత్యాస్తాంస్తితిక్షస్వ భారత ॥
mātrāsparśāstu kaunteya śītoṣṇasukhaduḥkhadāḥ |
āgamāpāyino’nityāstāṃstitikṣasva bhārata ||
ఇంద్రియాలు విషయాలతో కలిసినప్పుడు చలి వేడి, సుఖదుఃఖాలు కలుగుతాయి. అవి వస్తూ పోతూ ఉంటాయి, శాశ్వతం కావు. భారతా! వాటిని ఓర్పుతో సహించు.
The contact of the senses with their objects brings cold and heat, pleasure and pain. They come and go and do not last; bear them patiently, O Bharata.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.