Sloka 2.20
न जायते म्रियते वा कदाचि
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥
న జాయతే మ్రియతే వా కదాచి
న్నాయం భూత్వా భవితా వా న భూయః ।
అజో నిత్యః శాశ్వతోఽయం పురాణో
న హన్యతే హన్యమానే శరీరే ॥
na jāyate mriyate vā kadāci
nnāyaṃ bhūtvā bhavitā vā na bhūyaḥ |
ajo nityaḥ śāśvato’yaṃ purāṇo
na hanyate hanyamāne śarīre ||
ఆత్మకు జననం లేదు, మరణం లేదు. అది ఒకప్పుడు పుట్టి, తరువాత లేకుండా పోయేది కాదు. అది జన్మరహితం, నిత్యం, శాశ్వతం, పురాతనం; దేహం చంపబడినా ఆత్మ చంపబడదు.
The soul is never born and never dies. It did not come into being and will not cease to be. It is unborn, eternal, everlasting and ancient; it is not killed when the body is killed.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.