Sloka 2.6
न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो
यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥
న చైతద్విద్మః కతరన్నో గరీయో
యద్వా జయేమ యది వా నో జయేయుః ।
యానేవ హత్వా న జిజీవిషామ
స్తేఽవస్థితాః ప్రముఖే ధార్తరాష్ట్రాః ॥
na caitadvidmaḥ kataranno garīyo
yadvā jayema yadi vā no jayeyuḥ |
yāneva hatvā na jijīviṣāma
ste’vasthitāḥ pramukhe dhārtarāṣṭrāḥ ||
మేము వారిని గెలవడం మంచిదా, వారు మమ్మల్ని గెలవడం మంచిదా అనేది కూడా మాకు తెలియదు. ఎవరిని చంపితే మేము బతకాలని కోరుకోమో ఆ ధృతరాష్ట్ర పుత్రులే మా ఎదుట నిలిచి ఉన్నారు.
We do not even know which is better for us — that we conquer them or that they conquer us. The sons of Dhritarashtra, after killing whom we would not wish to live, stand before us.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.