Sloka 2.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥
దేహీ నిత్యమవధ్యోఽయం దేహే సర్వస్య భారత ।
తస్మాత్సర్వాణి భూతాని న త్వం శోచితుమర్హసి ॥
dehī nityamavadhyo’yaṃ dehe sarvasya bhārata |
tasmātsarvāṇi bhūtāni na tvaṃ śocitumarhasi ||
భారతా! అన్ని ప్రాణుల దేహాలలో ఉండే ఆత్మను ఎప్పటికీ చంపలేము. కాబట్టి ఏ ప్రాణి కోసమూ నీవు దుఃఖించకూడదు.
The soul that dwells in the body of every being can never be killed, O Bharata. So you should not grieve for any living being.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.