Sloka 2.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः ।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः श्रृणोति
श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥
ఆశ్చర్యవత్పశ్యతి కశ్చిదేన
మాశ్చర్యవద్వదతి తథైవ చాన్యః ।
ఆశ్చర్యవచ్చైనమన్యః శ్రృణోతి
శ్రుత్వాప్యేనం వేద న చైవ కశ్చిత్ ॥
āścaryavatpaśyati kaścidena
māścaryavadvadati tathaiva cānyaḥ |
āścaryavaccainamanyaḥ śrṛṇoti
śrutvāpyenaṃ veda na caiva kaścit ||
కొందరు ఆత్మను ఆశ్చర్యంగా చూస్తారు, కొందరు ఆశ్చర్యంగా వర్ణిస్తారు, కొందరు ఆశ్చర్యంగా వింటారు; అయినా విన్న తరువాత కూడా దానిని నిజంగా ఎవరూ తెలుసుకోలేరు.
Some see the soul as a wonder, some speak of it as a wonder, and some hear of it as a wonder; yet even after hearing about it, no one truly understands it.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.