Sloka 2.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥
దుఃఖేష్వనుద్విగ్నమనాః సుఖేషు విగతస్పృహః ।
వీతరాగభయక్రోధః స్థితధీర్మునిరుచ్యతే ॥
duḥkheṣvanudvignamanāḥ sukheṣu vigataspṛhaḥ |
vītarāgabhayakrodhaḥ sthitadhīrmunirucyate ||
దుఃఖాలలో మనసు కలత చెందనివాడు, సుఖాలపై ఆశ లేనివాడు, రాగం, భయం, క్రోధం లేనివాడు — అటువంటి మునిని స్థితప్రజ్ఞుడు అంటారు.
One who is not disturbed by sorrow, who does not crave pleasure, and who is free from attachment, fear and anger — such a sage is called a person of steady wisdom.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.