Sloka 2.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥
దూరేణ హ్యవరం కర్మ బుద్ధియోగాద్ధనఞ్జయ ।
బుద్ధౌ శరణమన్విచ్ఛ కృపణాః ఫలహేతవః ॥
dūreṇa hyavaraṃ karma buddhiyogāddhanañjaya |
buddhau śaraṇamanviccha kṛpaṇāḥ phalahetavaḥ ||
ధనంజయా! బుద్ధియోగంతో చేసే కర్మ కంటే కోరికతో చేసే కర్మ చాలా తక్కువది. ఈ బుద్ధిని శరణు పొందు; ఫలం కోసమే పనిచేసేవారు దీనులు.
Action done with desire is far inferior to action guided by wisdom, O Dhananjaya. Take refuge in this wisdom; those who work only for results are pitiable.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.