Sloka 2.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥
అకీర్తిం చాపి భూతాని కథయిష్యన్తి తేఽవ్యయామ్ ।
సంభావితస్య చాకీర్తిర్మరణాదతిరిచ్యతే ॥
akīrtiṃ cāpi bhūtāni kathayiṣyanti te’vyayām |
saṃbhāvitasya cākīrtirmaraṇādatiricyate ||
ప్రజలు నీ అపకీర్తిని చాలా కాలం చెప్పుకుంటారు. గౌరవం పొందినవానికి అపకీర్తి మరణం కంటే దారుణమైనది.
People will speak of your disgrace for a long time, and for a respected person, dishonour is worse than death.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.