Sloka 2.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥
కుతస్త్వా కశ్మలమిదం విషమే సముపస్థితమ్ ।
అనార్యజుష్టమస్వర్గ్యమకీర్తికరమర్జున ॥
kutastvā kaśmalamidaṃ viṣame samupasthitam |
anāryajuṣṭamasvargyamakīrtikaramarjuna ||
శ్రీ భగవానుడు అన్నాడు: అర్జునా! ఈ విషమ సమయంలో ఈ మోహం నీకు ఎక్కడి నుండి వచ్చింది? ఇది సజ్జనులకు తగనిది; స్వర్గానికీ కీర్తికీ దారి తీయదు.
Shri Krishna said: Where has this weakness come from at such a critical moment, Arjuna? It does not befit a noble person; it leads neither to heaven nor to honour.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.