Sloka 2.1
तं तथा कृपयाऽविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥
తం తథా కృపయాఽవిష్టమశ్రుపూర్ణాకులేక్షణమ్ ।
విషీదన్తమిదం వాక్యమువాచ మధుసూదనః ॥
taṃ tathā kṛpayā’viṣṭamaśrupūrṇākulekṣaṇam |
viṣīdantamidaṃ vākyamuvāca madhusūdanaḥ ||
సంజయుడు అన్నాడు: కరుణతో నిండి, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో, విషాదంలో మునిగిన అర్జునునితో మధుసూదనుడు ఈ మాటలు అన్నాడు.
Sanjaya said: To Arjuna, overcome with pity, his eyes full of tears and his heart troubled, Madhusudana (Krishna) spoke these words.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.