Sloka 1.32
न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥
న కాఙ్క్షే విజయం కృష్ణ న చ రాజ్యం సుఖాని చ ।
కిం నో రాజ్యేన గోవిన్ద కిం భోగైర్జీవితేన వా ॥
na kāṅkṣe vijayaṃ kṛṣṇa na ca rājyaṃ sukhāni ca |
kiṃ no rājyena govinda kiṃ bhogairjīvitena vā ||
కృష్ణా! నాకు విజయం గానీ, రాజ్యం గానీ, సుఖాలు గానీ వద్దు. గోవిందా! రాజ్యం వల్ల, భోగాల వల్ల, చివరకు జీవించడం వల్ల కూడా మాకు ఏమి ప్రయోజనం?
I do not long for victory, O Krishna, nor for a kingdom or its pleasures. What use is a kingdom to us, O Govinda, or enjoyment, or even life itself?
About chapter 1
On the battlefield of Kurukshetra, the Kaurava and Pandava armies stand ready for war. Arjuna asks Krishna, his charioteer, to place the chariot between the two armies. Seeing teachers, cousins and friends on the other side, he is overcome with grief, lays down his bow and refuses to fight. The whole teaching of the Gita grows out of this moment of doubt.