Sloka 1.12
तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥
తస్య సంజనయన్హర్షం కురువృద్ధః పితామహః ।
సింహనాదం వినద్యోచ్చైః శఙ్ఖం దధ్మౌ ప్రతాపవాన్ ॥
tasya saṃjanayanharṣaṃ kuruvṛddhaḥ pitāmahaḥ |
siṃhanādaṃ vinadyoccaiḥ śaṅkhaṃ dadhmau pratāpavān ||
అప్పుడు కురువృద్ధుడు, పరాక్రమశాలి అయిన పితామహుడు భీష్ముడు సింహనాదం చేసి తన శంఖాన్ని గట్టిగా ఊది దుర్యోధనునికి ఆనందం కలిగించాడు.
Then Bhishma, the valiant grandsire and eldest of the Kurus, roared like a lion and blew his conch loudly, filling Duryodhana with joy.
About chapter 1
On the battlefield of Kurukshetra, the Kaurava and Pandava armies stand ready for war. Arjuna asks Krishna, his charioteer, to place the chariot between the two armies. Seeing teachers, cousins and friends on the other side, he is overcome with grief, lays down his bow and refuses to fight. The whole teaching of the Gita grows out of this moment of doubt.