Sloka 2.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात् संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥
ధ్యాయతో విషయాన్పుంసః సఙ్గస్తేషూపజాయతే ।
సఙ్గాత్ సంజాయతే కామః కామాత్క్రోధోఽభిజాయతే ॥
dhyāyato viṣayānpuṃsaḥ saṅgasteṣūpajāyate |
saṅgāt saṃjāyate kāmaḥ kāmātkrodho’bhijāyate ||
విషయాలను గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటే వాటిపై ఆసక్తి పెరుగుతుంది. ఆసక్తి నుండి కోరిక పుడుతుంది, కోరిక నుండి క్రోధం పుడుతుంది.
When a person keeps thinking about sense objects, attachment to them grows. From attachment comes desire, and from desire comes anger.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.