Sloka 2.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥
హతో వా ప్రాప్స్యసి స్వర్గం జిత్వా వా భోక్ష్యసే మహీమ్ ।
తస్మాదుత్తిష్ఠ కౌన్తేయ యుద్ధాయ కృతనిశ్చయః ॥
hato vā prāpsyasi svargaṃ jitvā vā bhokṣyase mahīm |
tasmāduttiṣṭha kaunteya yuddhāya kṛtaniścayaḥ ||
యుద్ధంలో మరణిస్తే స్వర్గం పొందుతావు; గెలిస్తే భూమిని అనుభవిస్తావు. కాబట్టి, కౌంతేయా, యుద్ధానికి నిశ్చయించుకొని లేచి నిలబడు.
If you die in battle you will attain heaven; if you win you will enjoy the earth. So rise, O son of Kunti, resolved to fight.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.