Sloka 2.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥
దేహినోఽస్మిన్యథా దేహే కౌమారం యౌవనం జరా ।
తథా దేహాన్తరప్రాప్తిర్ధీరస్తత్ర న ముహ్యతి ॥
dehino’sminyathā dehe kaumāraṃ yauvanaṃ jarā |
tathā dehāntaraprāptirdhīrastatra na muhyati ||
ఈ దేహంలో ఆత్మకు బాల్యం, యౌవనం, వార్ధక్యం ఎలా వస్తాయో, అలాగే మరణం తరువాత మరో దేహం వస్తుంది. ధీరుడు దీనికి మోహపడడు.
Just as the soul in this body passes through childhood, youth and old age, so too it passes into another body at death. The wise are not bewildered by this.
About chapter 2
Arjuna surrenders to Krishna as his disciple, and Krishna begins to teach. The soul is eternal: it is never born and never dies, so the wise do not grieve. Krishna explains one’s own duty (svadharma), action without attachment to results, and the qualities of a person of steady wisdom (sthitaprajña). Many of the Gita’s best-known verses, including 2.47, are in this chapter.