Sloka 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
తస్మాన్నార్హా వయం హన్తుం ధార్తరాష్ట్రాన్స్వబాన్ధవాన్ ।
స్వజనం హి కథం హత్వా సుఖినః స్యామ మాధవ ॥
tasmānnārhā vayaṃ hantuṃ dhārtarāṣṭrānsvabāndhavān |
svajanaṃ hi kathaṃ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ||
కాబట్టి మా బంధువులైన ధృతరాష్ట్ర పుత్రులను చంపడం మాకు తగదు. మాధవా! మా వారినే చంపి మేము ఎలా సుఖంగా ఉండగలం?
So it is not right for us to kill the sons of Dhritarashtra, our own kinsmen. How could we ever be happy after killing our own people, O Madhava?
About chapter 1
On the battlefield of Kurukshetra, the Kaurava and Pandava armies stand ready for war. Arjuna asks Krishna, his charioteer, to place the chariot between the two armies. Seeing teachers, cousins and friends on the other side, he is overcome with grief, lays down his bow and refuses to fight. The whole teaching of the Gita grows out of this moment of doubt.