Sloka 1.14
ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥
తతః శ్వేతైర్హయైర్యుక్తే మహతి స్యన్దనే స్థితౌ ।
మాధవః పాణ్డవశ్చైవ దివ్యౌ శఙ్ఖౌ ప్రదధ్మతుః ॥
tataḥ śvetairhayairyukte mahati syandane sthitau |
mādhavaḥ pāṇḍavaścaiva divyau śaṅkhau pradadhmatuḥ ||
అప్పుడు తెల్లని గుర్రాలు కట్టిన గొప్ప రథంలో కూర్చున్న మాధవుడు (శ్రీకృష్ణుడు), పాండుపుత్రుడు అర్జునుడు తమ దివ్య శంఖాలను ఊదారు.
Then, seated in a magnificent chariot drawn by white horses, Madhava (Krishna) and the son of Pandu (Arjuna) blew their divine conches.
About chapter 1
On the battlefield of Kurukshetra, the Kaurava and Pandava armies stand ready for war. Arjuna asks Krishna, his charioteer, to place the chariot between the two armies. Seeing teachers, cousins and friends on the other side, he is overcome with grief, lays down his bow and refuses to fight. The whole teaching of the Gita grows out of this moment of doubt.